Representatie van mensen met een beperking in het Nederlands Openluchtmuseum

Foto: Linde Berends Fotografie

Voor wie en waarom dit onderzoek?

Dit onderzoek is voor professionals in de museumsector, waaronder makers, curatoren, collectiebeheerders en beleidsmakers. Het onderzoek geeft je aan de hand van het Openluchtmuseum als casus inzichten in hoe met jouw museum een positieve bijdrage kunt leveren aan goede vertegenwoordiging van mensen met een beperking.

Belangrijkste lessen uit dit onderzoek

Dat mensen met een beperking weinig in musea te zien zijn, komt door ontbrekende bronnen, vooroordelen en oude ideeën over wat het hebben van een beperking betekent. Musea kunnen hlepen om mensen met een beperking zichtbaar te maken en ervoor te zorgen dat zij zich onderdeel voelen van het culturele erfgoed. Musea moeten daarom kijken naar wat er wel of juist niet in hun collecties staat. Het is belangrijk om beperking niet alleen te bekijken vanuit zorg en ziekte, maar ook vanuit de rol die de samenleving daarbij speelt.

Goede representatie vraagt om duidelijk beleid en moet een vast onderdeel worden van het werk van musea. Mensen met een beperking moeten zelf vanaf het begin kunnen meedenken over hoe zij worden weergegeven. Dit kan bijvoorbeeld door ervaringsdeskundigen in te zetten vanuit personeel of partners. Zo krijgen mensen met een beperking meer invloed op hun eigen verhaal en wordt de representatie diverser en beter. Musea kunnen veel van elkaar leren door meer samen te werken en samen te onderzoeken hoe mensen met een beperking beter kunnen worden geïncludeerd in alle vier P's binnen de museumsector.

Bron: Coenen, S. (2026). Beperkingen in het museum. Radboud Universiteit.